جون ميکنيم تو زندگي , حس ميکنيم که زنده ايم

جوونيها رو باختيمو , فکر ميکنيم برنده ايم

نشون ميديم که کوهيمو , هيچکي حريفمون نشد

کوه شدن اختياري نيست , زندگي مهربون نشد

تا يک شکسته ميبينيم , واسش چه اشکا روونه

خودمونم خوب ميدونيم , که از دل تنگمونه

هي ميشکنيم ميسوزونيم , اصلا مهم نيست واسمون

اما تا مارو ميشکنن , ميناليم از دست زمون

ظاهر کارم که شده , قهقهمون به آسمون

کلي برو بيا داريم , اما چقدر بي همزبون

گول ميزنيم خودمونو , به آبو رنگ زندگي

عاشقيرو ميخوايم ولي , براي رفع خستگي

به سادگي دل ميديم , به سادگي دل ميکنيم

واسه يه لحظه دلخوشي , به هر دري در ميزنيم

روز و شبامون ميگذره , بي خبر از دل پير شده

يادش بخير جووني رو , وقتي ميگيم که دير شده

با همه اون برد و باخت , بايد که از نو زد و ساخت

بايد با رويا آشتي کرد , بايد که عشق رو خوب شناخت

جمله دوست دارمو بايد به جاش گفت و شنيد

دارو باشيم نه داروغه , بايد به آيينه رسيد

جمله دوست دارمو بايد به جاش گفت و شنيد

دارو باشيم نه داروغه , بايد به آيينه رسيد

و اين گونه بود که سياه پوش شهر سپيد دلان

مشکي را رنگ عشق و عشق را رنگ زندگي دانست

باشد که , باشد که دارو باشيم نه داروغه

آنسان که مشکي پوش ....